زلزال

(زِ) [ ع. ] (مص م.) جنبانیدن.<br>

(زِ) [ ع. ] (مص م.) جنبانیدن.

زلزال . [ زِ ] (اِخ ) سنةالزلزال ؛ نام سال پنجم هجرت به زمان رسول (ص ). (یادداشت بخط مرحوم دهخدا).

زلزال . [ زِ ] (اِخ ) سوره ٔ نود و نهمین از قرآن کریم . مکیه یا مدنیه و آن هشت آیت است پس از بینه و پیش از عادیات .

زلزال . [ زَ / زِ ] (ع اِمص، اِ) جنبش . اسم است تزلزل را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). جنبش سخت . حرکت شدید. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). اسم است از «زلزل الارض ». (از اقرب الموارد): اذا زلزلت الارض زلزالها. (قرآن ١/٩٩). تو دامغ روم و از حسامت زلزال به دامغان ببینم . خاقانی . ♦ زلزال افکندن ؛ لرزه افکندن . لرزاندن . سخت جنباندن . حرکت شدید دادن : حسام او به جهان اندر افکند فریاد نهیب او به زمین اندر افکند زلزال . فرخی . بگاه حمله به چرخ اندر افکند آشوب بوقت پویه به خاک اندر افکند زلزال . امیرمعزی (از آنندراج ). گرز او در قلعه ٔ البرز زلزال افکند چتر او در قبه ٔ افلاک نقصان آورد. خاقانی . ♦ زلزال فنا ؛ لرزه ٔ نیستی : زلزال فنا گر بدرد سقف جهان را تو سد همه رخنه ٔ زلزال فنائی . خاقانی .