زل

(زَ لّ) [ ع. ]<BR>۱- (مص ل.) لغزیدن.<BR>۲- (اِمص.) لغزش.<br>

(زِ لّ) [ ازع. ] (اِ.) تیزی و حدُت گرما. ؛~ آفتاب نهایت سوزندگی و تابش آفتاب.

(زُ) (اِ.) (عا.) نگاه خیره و کنجکاوانه یا گستاخانه.

(زَ لّ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) لغزیدن. ۲- (اِمص.) لغزش.

زل . [ زِ ] (اِ) گوسفند بی دنبه و آن نوعی از گوسفند است که در ایران نبود و به تازگی معدودی آورده اند و گوسفندان سواحل مازندران از جنس زل است . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) : و دویست و هشتاد هزار گوسفند از... و زل خاص او در دست چوپانان . (تاریخ طبرستان ).

زل . [ زَل ل ] (ع مص ) بلغزیدن قوم . (تاج المصادر بیهقی ). لغزیدن .(ترجمان القرآن ) (دهار). لغزیدن در گل . ◄ لغزیدن در سخن و خطا کردن . (منتهی الارب ) (آنندراج )(ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ سپری شدن عمر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).

زل . [ زِ ] (اِخ ) شهری در بلژیک (فلاندر شرقی ) و بر کنار اسکو واقع است و ١٤٥٠٠ تن سکنه دارد. (از لاروس ).

نگاه ایستا، خیره

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی