زشت گوی

زشت گوی . [ زِ ] (نف مرکب ) فحش گوی . (آنندراج ). گستاخ در تکلم . (ناظم الاطباء). فحاش . مفحش . بدزبان . پلیدزبان . (از یادداشت های بخط مرحوم دهخدا). بدگوی . زشت گفتار : گر او از پی دین شود زشت گوی تو از بی خرد هوشمندی مجوی . فردوسی . نه از جور مردم رهد زشت روی نه شاهد ز نامردم زشت گوی . سعدی (بوستان ). رجوع به زشت و دیگر ترکیبهای آن شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی