زحلیف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زحلیف . [ زَ ] (ع اِ) جای لغزیدن کودکان در سراشیبی یا هر مکان سراشیب و لغزان . زحلوفه و زحلوف نیز گویند. ج، زحالف، زحالیف . (از متن اللغه ). ◄ جای نرم و لغزان . مکان زلق . زحلوفه و زحلوف نیز گویند. ج، زحالف، زحالیف . (از متن اللغة). مزلقه . لغزشگاه . (از تاج العروس ).