زایرخوان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زایرخوان . [ ی ِ خوا / خا ](نف مرکب ) زائرخوان . آنکه مردم را بزیارت خود دعوت کند. ◄ مجازاً کنایت از آنکه زایران و قاصدان خود را چنان نوازش کند و گرامی دارد که کسان بزیارت او راغب شوند و قصد زیارت او کنند : امیر دوست نوازو امیر خصم گداز امیر شاعرخواه و امیر زائرخوان . فرخی .