زایده
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(یِ دِ) [ ع. ] (اِفا.) مؤنث زاید.<br>
فرهنگ فارسی معین
(یِ دِ) [ ع. ] (اِفا.) مؤنث زاید.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زایده . [ ی ِ دَ ] (اِخ ) زائده . آزادکرده ٔ عمربن الخطاب است . وی درک صحبت حضرت رسول (ص ) کرده و بعبادت بسیار شهرت یافته و پاره ای احادیث نقل کرده است . نام او زبیده نیز ضبط شده . (از قاموس الاعلام ترکی ). ابوسعد نیشابوری در کتاب شرف المصطفی (از ابن حجر در الاصابه ) این زن صحابیه را بنام زائده یاد کرده و ابوموسی در ذیل (ایضاً از الاصابه ) و نیز مستغفری، حدیثی از وی نقل کرده و وی را زبده نامیده اند. رجوع به الاصابة شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی