زامینی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زامینی . [ ی ی ] (اِخ ) علی بن ابی سهل بن حمزه مکنی به ابوالحسن و متصدی تدریس در مدرسه ٔ سمرقند و از ائمه ٔ علم حدیث بوده و از علی بن احمدبن ربیع سنکبانی روایت حدیث کرده است . در جمادی الاخر ٤١٤ هَ . ق . در سمرقند در گذشت و در جاکردیزه بخاک سپرده شد. (از انساب سمعانی ).
زامینی . [ نی ی ] (ص نسبی ) منسوب به زامین (قریه ای در بخارا) و لقب چند تن از روات است . رجوع به زامینی شود.
زامینی . (اِخ ) جماهربن علی مکنی به ابی بکر متصدی قضاء زامین بود و به سمرقند مهاجرت کرد. در آنجا از عبداﷲبن محمدشاه سمرقندی نقل حدیث کرد و نوشت . یکی از مشایخ حدیث که ما او را بشربن موسی بن صالح بن شیخ بن عمیره مینامیم از وی روایت حدیث کرده است . (از انساب سمعانی ).