زاغ مرز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زاغ مرز. [ م َ ] (اِخ ) دهی است از دهستان قره طقان بخش بهشهر از شهرستان ساری واقع در ٢٠٠٠گزی شمال باختری بهشهر و ١٦٠٠٠گزی شمال نکا. منطقه ٔ آن دشت، معتدل، مرطوب و مالاریائی و زبان اهالی کردی، فارسی و مازندرانی است . سکنه آن ٩٥٠ تن و از طائفه ٔ عبدالملکی (کرد شیرازی ) اند و دارای آب ازرودخانه ٔ نکا و محصول آن برنج و غلات و پنبه و صیفی میباشد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٣). زاغمرز از مراکز مهم پنبه کاری ایران است و ایل عبدالملکی که ازمهمترین عشایر مازندران است و در اصل قشقائی بوده از آغاز دوره ٔ قاجاریه در این ده سکناگزیده اند. رجوع به جغرافیای کیهان ج ٢ ص ٢٨٤، جغرافیای مازندران ص ٥٠ و ٦٠ و سفرنامه مازندران و استراباد رابینو شود.