زار

(اِ.) گریة با سوز و گداز.<br>

[ په. ] (ص.) ۱- ناتوان، ضعیف. ۲- زبون، درمانده.

(اِ.) گریه با سوز و گداز.

[ په. ] (پس.) پسوند مکان که انبوهی و فراوانی را می‌رساند: برنج زار، بنفشه زار.

زار. (اِخ ) موضعی است و عدی بن زید در بیت خود از آن نام برده است : کلایمیناً بذات الروع لوحدثت فیکم و قابل قبر الماجد الزارا. گویند آن موضعی است که در وی مردگان را بخاک می سپرده اند. (از معجم البلدان ).

زار. (اِخ ) یکی از چهار قسمت ناحیه ٔ چهار محال (از نواحی زراعتی بختیاری در جنوب غربی اصفهان ) است . (جغرافیای سیاسی کیهان ص ٤٣٤).

زار. (اِخ ) قریه ای است از قراء اشتیخن از نواحی سمرقند و یحیی بن خزیمه الزاری از آنجا است . (از معجم البلدان ) (تاج العروس ). رجوع به زاری و اشتیخن و زر شود.

پریشان‌حال، ضعیف، ناتوان، نحیف، نزار صرع، غش تضرع، زاری، فغان، ناله بیچاره، خوار، زبون