روشن‌کن

روشن کن . [ رَ / رُو ش َ ک ُ ] (نف مرکب ) روشن کننده . روشنایی بخش . روشن ساز. که نورانی کند. که روشن و تابان سازد : روشن کن آسمان به انجم پیرایه ده زمین به مردم . نظامی . ♦ روشن کن چشم ؛ شادکننده : روشن کن چشم مرقدان را در مرقد تنگ و تار بینند. نظامی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی