روشنایی بخش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
روشنایی بخش . [ رَ / رُو ش َ ب َ ] (نف مرکب ) روشنایی بخشنده . روشنایی دهنده . نوربخش . نوربخشنده . نوردهنده . آنکه یا آنچه روشنایی ببخشد. آنکه یا آنچه بتواند نور دهد : بنام روشنایی بخش بینش که روشن چشم از او گشت آفرینش . نظامی . ای چو خورشید روشنایی بخش پادشا بلکه پادشاهی بخش . نظامی . گرچه خورشید فلک چشم و چراغ عالم است روشنایی بخش چشم اوست خاک پای تو. حافظ.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی