روز بار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
روز بار. [ زِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) روزی که پادشاهان دیوان کنند و بار عام دهند : علی عالی اعلا که چوب حاجب او سر ینال و تکین را بروز بار شکست . سنایی (از آنندراج ). روز بار تو سود کرد جهان تا جهان است روز بار تو باد. ؟