روته
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
روته . [ ت ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان رودبار قصران از بخش افجه ٔ شهرستان تهران واقع در ٢٣هزارگزی شمال غربی گلندوک و ٣هزارگزی شرق راه شوسه ٔ شمشک به تهران . در کوهستان واقع و سردسیر است . سکنه ٔ آن ٥٤٣ تن است که مذهب تشیع دارند و به فارسی تکلم می کنند. آب آن از چشمه سار و رودخانه ٔ محلی تأمین میشود. محصولش غلات، ارزن و لبنیات و شغل اهالی زراعت و کارگری در معادن زغال سنگ است . راه مالرو دارد و دارای معادن زغال سنگ است که استخراج میشود. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ١).