روبجی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
روبجی . [ ب َ ] (اِخ ) ابوبکر احمدبن عمربن احمدبن یحیی بن عبدالصمد فامی روبجی، معروف به ابن روبج . وی از عبداﷲبن محمد بغوی و ابن صاعد و دیگران روایت کرد و عتیقی از او روایت دارد. روبجی بسال ٣٨٣ هَ . ق . درگذشت . (از اللباب فی تهذیب الانساب ).
روبجی . [ ب َ ] (ص نسبی ) منسوب است به روبج و آن لقب بعض اجداد عرب است . (از اللباب فی تهذیب الانساب ).