رواکد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رواکد. [ رَ ک ِ ] (ع ص، اِ) ج ِ راکد و راکدة. (از معجم متن اللغة). ج ِ راکد. (ناظم الاطباء). رجوع به راکد و راکدة شود : و من آیاته الجوار فی البحر کالاعلام . ان یشاء یسکن الریح فیظللن رواکد علی ظهره . (قرآن ٣٢/٤٢ و ٣٣).