روانداز

(اَ) (اِ.) آنچه که به هنگام خواب به روی خود اندازند.<br>

(اَ) (اِ.) آنچه که به هنگام خواب به روی خود اندازند.

روانداز. [ اَ ] (اِ مرکب ) چیزی که در خواب بر رو اندازند مثل لحاف و پتوو شمد و غیر آنها. (فرهنگ نظام ). مقابل زیرانداز. ♦ امثال : زیراندازش زمین است و رواندازش آسمان ، نظیر: آه ندارد با ناله سودا کند؛ یعنی بی نهایت بی چیز است . (یادداشت مؤلف ).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی