رواعة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رواعة. [ رُ ع َ ] (اِخ ) از اتباع شمربن ذی الجوشن بود که به روایتی حسین (ع ) بدست وی شهید شد. رجوع به تاریخ گزیده ص ٢٦٠ شود.
رواعة. [ رُ ع َ ] (ع ص ) ناقة رواعةالفؤاد؛ شتر ماده ٔ تیزخاطر و تیزهوش . (منتهی الارب ) (از معجم متن اللغة) (از اقرب الموارد).