رهی معیری | چند تغزل | سایه گیسو

ای مشک سوده گیسوی آن سیمگون تنی؟ یا خرمن عبیری یا پار سوسنی؟ سوسن نه‌ای که بر سر خورشید افسری گیسو نه‌ای که بر تن گلبرگ جوشنی زنجیر حلقه حلقه آن فتنه گستری شمشاد سایه گستر آن تازه گلشنی بستی به شب ره من مانا که شبروی بردی ز ره دل من مانا که رهزنی گه در پناه عارض آن مشتری رخی گه در کنار ساعد آن پرنیان تنی گر ماه و زهره شب به جهان سایه افکنند تو روز و شب به زهره و مه سایه افکنی دلخواه و دلفریبی دلبند و دلبری پرتاب و پر شکنجی پر مکر و پر فنی دامی تو یا کمند؟ ندانم براستی دانم همی که آفت جان و دل منی از فتنه‌ات سیاه بود صبح روشنم ای تیره شب که فتنه بر آن ماه روشنی همرنگ روزگار منی‌ای سیاه فام مانند روزگار مرا نیز دشمنی ای خرمن بنفشه وای توده عبیر ما را به جان گدازی چون برق خرمنی ابر سیه نه‌ای ز چه پوشی عذار ماه؟ دست رهی نه‌ای ز چه او را بگردنی؟