رهی معیری | غزلها - جلد اول | حدیث جوانی

اشکم ولی به پای عزیزان چکیده‌ام خارم ولی به سایه گل آرمیده‌ام با یاد رنگ و بوی توای نو بهار عشق همچون بنفشه سر به گریبان کشیده‌ام چون خاک در هوای تو از پا فتاده‌ام چون اشک در قفای تو با سر دویده‌ام من جلوه شباب ندیدم به عمر خویش از دیگران حدیث جوانی شنیده‌ام از جام عافیت می‌نابی نخورده‌ام وز شاخ آرزو گل عیشی نچیده‌ام موی سپید را فلکم رایگان نداد این رشته را به نقد جوانی خریده‌ام ای سرو پای بسته به آزادگی مناز آزاده من که از همه عالم بریده‌ام گر می‌گریزم از نظر مردمان رهی عیبم مکن که آهوی مردم‌ندیده‌ام