رهاو
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(رَ) (اِ.) نغمه و آهنگی است از موسیقی قدیم.<br>
فرهنگ فارسی معین
(رَ) (اِ.) نغمه و آهنگی است از موسیقی قدیم.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رهاو. [ رَ ] (اِ مرکب ) رهاب . آبراهه . (از یادداشت مؤلف ). آبگذر و ممر آب . (ناظم الاطباء). آبراهه . (آنندراج ). ◄ نهر. ◄ قنات و کاریز. ◄ مسافر از روی آب . (ناظم الاطباء). سیاح و مسافر بحر و دریا. (آنندراج ).
رهاو. [ رَ ] (اِ) (اصطلاح موسیقی ) نغمه و آهنگی است از موسیقی قدیم . (فرهنگ فارسی معین ) (از آنندراج ). رجوع به رهاوی شود.