ره نمودن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ره نمودن . [ رَه ْ ن ُ / ن ِ / ن َ دَ] (مص مرکب ) راه نمودن . ارشاد. دلالت . هدایت . راهنمایی کردن . رهنمون بودن . (یادداشت مؤلف ) : خدایم سوی آل اوره نمود که حبل خدایست خیرالرجال . ناصرخسرو. بدین ره که رفتی مرا ره نمای . (بوستان ). رجوع به راه نمودن و مترادفات کلمه شود.