ره شناس

ره شناس . [ رَه ْ ش ِ ] (نف مرکب ) راه شناس . شناسنده ٔ راه . آشنا به راه . بلد. (از یاداشت مؤلف ) : در آبی چنان کشتی آسان نرفت و گر رفت بی ره شناسان نرفت . نظامی . دگرگونه در دفتر آرد دبیر ز ره نامه ٔ رهشناسان پیر. نظامی . ◄ شناسنده ٔ حق . شناسنده ٔ راه حقیقت . اهل معرفت . (از یادداشت مؤلف ) : نکردی خدای جهان را سپاس نبودی به دین پروری ره شناس . دقیقی . ولیک از دگر ره شناسان هند شنیدم هم از فیلسوفان هند. اسدی . همی جستم از خسرو ره شناس که نیکیش را چون گزارم سپاس . اسدی . به دانش چنین می نماید قیاس دگر رهبری هست بر ره شناس . نظامی . رجوع به راه شناس شود.