ره توشه

ره توشه . [ رَه ْ ش َ / ش ِ ] (اِ مرکب ) توشه و آزوقه ٔ راه مسافر. (ناظم الاطباء). زاد مسافر : ره آورد عدم ره توشه ٔ خاک سرشت صافی آمد گوهر پاک . نظامی . سرشک و آه را ره توشه بسته ز مروارید بر گل خوشه بسته . نظامی . برداشت بدو که خوردم این است ره توشه و ره نوردم این است . نظامی . نهادم عقل را ره توشه از می ز شهر هستی اش کردم روانه . حافظ. رجوع به راه توشه شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی