ره بریدن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ره بریدن . [ رَه ْ ب ُ دَ ] (مص مرکب ) راه بریدن . راهزنی کردن . دزدی کردن . (یادداشت مؤلف ). ◄ راهی شدن . عازم شدن . ره نوردیدن . رفتن : از پشت چار لاشه فرود آمده چو عقل برهفت مرکبان فلک ره بریده ایم . خاقانی . ◄ طی کردن راه : گر در طلبم رهی بریدی ای من رهی ات که رنج دیدی . نظامی . و رجوع به راه بریدن شود.