رنج کش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رنج کش . [ رَ ک َ / ک ِ ] (نف مرکب ) زحمت کش . (ناظم الاطباء). آنکه متحمل مشقت و محنت باشد. رنجبر : که زیبد بر آن هر دو تن مهتری همان رنج کش باشد و لشکری . فردوسی . ◄ ستمکش . ◄ تنگدست . (ناظم الاطباء).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی