رنج دیده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رنج دیده . [ رَ دی دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) مشقت دیده . محنت کشیده . تحمل زحمت و تعب کرده . به سختی و تعب گرفتار شده : کشیدی ورا گفت بسیار رنج کنون برخور ای رنج دیده ز گنج . فردوسی . خروشید کای رنج دیده سوار بدین داستان کهن گوش دار. فردوسی . چو بیدار شد رنج دیده ز خواب ز خوی دید جای پرستش پرآب . فردوسی .