رقعه دوختن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رقعه دوختن . [ رُ ع َ / ع ِ ت َ ] (مص مرکب ) پیوندکردن . (از آنندراج ). وصله بر جامه زدن : چند به شب در سماع جامه دریدن ز شوق روز دگر بامداد رقعه بر آن دوختن . سعدی . هم رقعه دوختن به و الزام کنج صبر کز بهر جامه رقعه برخواجگان نبشت . سعدی . دو صد رقعه بالای هم دوخته . چو حراق خود در میان سوخته . سعدی (بوستان ).