رفاعة

رفاعة. [ رَ ع َ ] (ع مص ) رُفاعَة. بلندآواز شدن . یقال : رَفُعَ رفاعةَ؛ ای صار رفیع الصوت ؛ و فی صوته رفاعة؛ ای شدة و جهارة. (منتهی الارب ). بلندآواز شدن . (دهار) (از اقرب الموارد).

رفاعة. [ رِ ع َ ] (اِخ ) یا رفاعةبن عمرو خزرجی سالمی، مکنی به ابن ابی ولید. از اصحاب حضرت رسول (ص ) واز انصار بود و در جنگ عقبه و بدر شرکت کرد و در جنگ احد شهید شد. (از قاموس الاعلام ترکی ج ٣). رجوع به تاریخ گزیده چ کمبریج ص ٢٢٥ و الاصابة ج ١ قسم ١ شود.

رفاعة. [ رَ ع َ ] (ع اِمص ) بلندی آواز. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).