رصدنشین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رصدنشین . [ رَ ص َ ن ِ ] (نف مرکب ) که در رصد نشیند. که در رصدگاه بنشیند. مقیم رصدگاه . ◄ رصدبند. منجم و ستاره شناس . (از آنندراج ) : هست از تو رصدنشین به تشویر تدویر نه و کمال تدویر. واله هروی (از آنندراج ). و رجوع به رصدبند و رَصَدْوَر شود.