رصددار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رصددار. [ رَ ص َ ] (نف مرکب ) رصدبان . رصدگر. (یادداشت مؤلف ). ◄ نگهبان راه . راهبان . باجگیر راه . رصدبان : شام و سحر هست رصددار عمر زین دو رصد خط امان کس نیافت . خاقانی . تا نشسته بر در دانش رصدداران جهل در بیابان خموشی کاروان آورده ام . خاقانی .