رستمین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رستمین . [ رُ ت َ ] (اِ) گیاهی که تازه روییده باشد. (ناظم الاطباء) (از شعوری ج ٢ ورق ٢٥) : خورد رستمین از زمین آب و خاک کند همچو خود هرچه را خورد پاک . اسدی (از شعوری ). رجوع به رستنین و رستنی شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رستمین . [ رُ ت َ ] (اِ) گیاهی که تازه روییده باشد. (ناظم الاطباء) (از شعوری ج ٢ ورق ٢٥) : خورد رستمین از زمین آب و خاک کند همچو خود هرچه را خورد پاک . اسدی (از شعوری ). رجوع به رستنین و رستنی شود.