رزک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رزک . [ رَ زَ ] (اِخ ) نام محلی کنار رود جهرم و لار میان قادر و اول گردنه ٔ رزن در ٢٤٨هزارگزی شیراز. (یادداشت مؤلف ).
رزک . [ رَ زَ ] (اِخ ) دهی از دهستان کوهستان بخش داراب شهرستان فسا. سکنه ٔ آن ٤٤٨ تن . آب آنجا از چشمه . محصولات عمده ٔ آن بادام و گردو و انجیر و اقسام میوه و صنایع دستی زنان آنجا قالی بافی است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٧).
رزک . [رَ زَ ] (اِخ ) دهی از دهستان موگویی بخش آخوره ٔ شهرستان فریدن . سکنه ٔ آن ٣٤٢ تن . آب آنجا از چشمه . محصولات عمده ٔ آن غلات و چوب و صنایع دستی زنان آنجا جاجیم و قالی بافی است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٧).