رخت فکندن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رخت فکندن . [ رَ ف َ / ف ِ ک َ دَ ] (مص مرکب ) مخفف رخت افکندن . رها کردن و افکندن جامه یا کالا و اسباب و لوازم . ◄ مقیم شدن . ساکن گشتن . اقامت ورزیدن . سکنی گزیدن : بر بام سدره تا در ادنی فکنده رخت روح القدس دلیلش و معراج نردبان . خاقانی . فکندند ماهی بر آن چشمه رخت برآسوده گشتند از آن رنج سخت . نظامی .