رحایب

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

رحایب . [ رَ ی ِ ] (ع ص، اِ) رحائب . ج ِ رحیبة. (اقرب الموارد). رجوع به رحیبة و رحائب شود.