ربث
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ربث . [ رَ] (ع مص ) بازداشتن از چیزی . (اقرب الموارد). بازداشتن کسی را از حاجت، یقال : ربثه عن الحاجة. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ از حاجت بازایستادن . ◄ درنگ کردن . (مصادراللغة زوزنی ). ◄ واداشتن . (تاج المصادر بیهقی ).