رباب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رباب . [ رِ ] (ع اِ) ج ِ رُبّة. (منتهی الارب ) (متن اللغة). ◄ ج ِرِبّة. (اقرب الموارد) (از متن اللغة). ◄ ج ِ رُب ّ. ◄ ج ِ رُبّی ̍. (از متن اللغة).رجوع به رَبّة و رِبّة و رُب ّ در همه ٔ معانی شود.
رباب . [ رَ ] (اِخ ) کوهی است میان مدینه و فید. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از غیاث اللغات ) (ازمنتخب اللغات ) (از متن اللغة) (از معجم البلدان ).
رباب . [ رَب ْ با ] (ع اِ) جماعت . (اقرب الموارد). جماعت کثیر یا ده هزار. (منتهی الارب ). رجوع به رب شود. ◄ از اسمای مردان است . (از متن اللغة).