رب الفلق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رب الفلق . [ رَب ْ بُل ْ ف َ ل َ ] (اِخ ) پروردگار شکافنده ٔ صبح . خدا. پروردگار : قل اعوذ برب الفلق ... (قرآن ١/١١٣)؛ بگو پناه میگیرم به پروردگار شکافنده ٔ صبح . (تفسیر ابوالفتوح رازی ج ١٠ص ٣٩٥). مرده باید بود پیش حکم حق تا بیاید رحمت از رب الفلق . مولوی .