راهویی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
راهویی . (اِخ ) ابوالحسن محمدبن اسحاق بن ابراهیم حنظلی راهویی، در مرو دیده بر جهان گشود و در نیشابور بزرگ شد و در خراسان از پدر خود و دیگران حدیث شنید. راهویی به شام و عراق و مصر و حجاز مسافرت کرد ودرین سفرها از احمدبن حنبل و ابن شرقی و دیگران حدیث شنید. عبدالباقی بن قانع و ابوحامدبن شرقی و دیگران ازو روایت دارند. او در راه مکه بدست قرمطیان بسال ٢٩٧ هَ . ق . کشته شد. (از اللباب فی تهذیب الانساب ).
راهویی . (ص نسبی ) منسوب است به اسحاق بن ابراهیم معروف به ابن راهویه . (از انساب سمعانی ).