راهزنی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
راهزنی . [ زَ ] (حامص مرکب ) عمل راهزن . دزدی و غارت و تاراج در راهها. (ناظم الاطباء). قطع طرق . (یادداشت مؤلف ) : هر که درین راه منی میکند برمن و تو راهزنی میکند. نظامی . ◄ سرودگویی . راه زدن . رجوع به راه درین معنی شود.