راه بستن

راه بستن . [ ب َ ت َ ] (مص مرکب ) ره بستن . مقابل راه گشودن و راه واکردن . (از آنندراج ). مانع رفتن شدن . (فرهنگ نظام ) : نبست راهش هرگز بلا و فتنه چنانک نبست هرگز راه سکندر آتش و آب . مسعودسعد. فریاد که از شش جهتم راه ببستند آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت . حافظ. راه مردم بست از قفل تو راه اشک ما هر کجا شد قفل، دریا، نیست امکان گذر. سیفی بدیعی (از بهار عجم ). از قضا کردشان کسی آگاه کز کمین بسته اند دزدان راه . مکتبی شیرازی . هماندم که اندیشه ٔ ناپسند بمغز اندرت زاد، راهش ببند. رشید یاسمی . ♦ راه بستن بر کسی یا چیزی ؛ جلوگیری کردن از او. مانع شدن از وی . بستن راه او به قصد مخالفت با وی : ببندد همی بر خرد دیو، راه . فردوسی .