رامیثنی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رامیثنی . [ ث َ ] (اِخ ) ابوابراهیم روح بن مستنیر رامیثنی بخاری که از مختاربن سابق و جز وی روایت کرد و محمدبن هاشم بن نعیم از او روایت دارد. (از انساب سمعانی ) (اللباب فی تهذیب الانساب ).
رامیثنی . [ ث َ ] (ص نسبی ) منسوب به رامیثن که قریه ای است در بخارا. (از انساب سمعانی ). و رجوع به رامیثن و رامیتن شود.