رامی هندی

رامی هندی . [ ی ِ هَِ ] (اِخ ) شیخ خضر از شعرای قرن یازدهم هَ . ق . که همزمان با تسلط افاغنه بر صوبه ٔ بهار از سرزمین هند در شهر پتنه از آن منطقه سکونت داشت و تا پایان زندگی زناشویی نکرد. رامی در حدود سال ٩٤٨ هَ . ق . تولد یافت و در سال ١٠٢٧ هَ . ق . درگذشت . او را دیوانی است که دارای ٦٠٠٠ بیت شعر است . (از الذریعة ج ٩ بخش دوم ). و رجوع به میخانه چ لاهور ج ٣ ص ٥٧٤ شود.