رامش بردن

رامش بردن . [ م ِ ب ُ دَ] (مص مرکب ) بهره بردن از شادی و عشرت و طرب . لذت بردن . شاد گشتن از طرب . مسرور و محظوظ گشتن از شادمانی و عشرت . بهره ور گردیدن از خوشی و طرب : ببالا و رخسار او بنگرد همی دل ز دیدنش رامش برد. فردوسی . بیاموختش رزم و بزم و خرد همی خواست کز روز رامش برد. فردوسی . سخن چون برابر شود با خرد ز گفتار، گوینده رامش برد. فردوسی . ایا پور کم روز اندک خرد روانت ز اندیشه رامش برد. فردوسی . کسی را ز ترکان نباشد خرد کز اندیشه ٔ خویش رامش برد. فردوسی . ◄ از میان بردن و دور کردن رامش . زدودن و از میان برداشتن طرب و عشرت . دور کردن شادی و طرب و رامش .