راصدین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
راصدین . [ ص ِ ] (ع ص ) ج ِ راصد در حالت نصب و جر ولیکن در تداول فارسی در هر حالت بکار رود: راصدین اولی در اسلام ایرانیان بودند بزمان مأمون : یحیی بن ابی منصور کبیر المنجمین، خالدبن عبدالملک مروزی، سندبن علی و عباس بن مفید جوهری . (یادداشت مؤلف ).