رازق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رازق . [ زِ ] (ع ص ) رساننده ٔ روزی . (از اقرب الموارد). پیدا کننده ٔ روزی و دهنده ٔ آن . (آنندراج ). روزی دهنده . (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ) : و همه به وحدانیّت خالق و رازق خویش معترف میباشند. (کلیله و دمنه ). پس معانی همچو اعیان خلقهاست رازق خلق معانی هم خداست . مولوی . ◄ از نامهای الهی . (ناظم الاطباء).