راخ

راخ . (ع ص ) رجل راخ ؛ مرد فراخ زیست . رخی ّ. (منتهی الارب ).

راخ . (اِ) غم و اندوه . (آنندراج ) : دو گوشش بخنجرش سوراخ کرد دل گرد توران پر از راخ کرد. فردوسی (شاهنامه بروخیم ج ٥ ص ١٦٦). ◄ ظن و گمان . (شعوری ورق ٤ ج ٢). رای و گمان و اندیشه . (فرهنگ ناظم الاطباء).

راخ . (اِخ ) قلعه ای است در یمن . (معجم البلدان ).