راجی

راجی . (اِخ ) حاج ابوالحسن پسر حاج علی اکبر تبریزی . از شعرای اواخر قرن سیزدهم هجری که دارای اخلاق حمیده و صفات پسندیده بوده و به هر دو زبان فارسی و ترکی شعر خوب میگفته و در سال ١٢٩١ هَ . ق . باجمعی از تجار تبریز عازم زیارت بیت اﷲ الحرام بوده تا بعد از ادای وظائف مقرره ٔ مطاعه ٔ دینیه در ماه محرم ١٣٩١ هَ . ق . در خصوص خط سیر مراجعت فی مابین مسافرین ایران اختلاف نظر شده و جمعی از اسلامبول عازم دیار خود بوده و راجی با جمعی دیگر فیمابین دو راه اسلامبول و جده متردد مانده و بدیوان خواجه حافظ تفأل کرده و بغزلی میمیه که این شعر نیز از ابیات آن است : عشق دردانه ست و من غواص و دریا میکده سر فروبردم در اینجا تا کجا سر برکنم . تصادف نموده اینک در حیرت رفقا افزوده و راجی از آن راه جده منصرف شد و سرانجام باز بحکم تقدیر ازلی که چاره و تدبیر عقلای رجال در جنب آن محکوم بزوال است، از همان راه جده رو بدیار خود کرده و سوار کشتی شده . تصادفاً هوا منقلب شد و کولاک شدیدی رخ داد و کشتیبان راه را گم کرد و کشتی شکست و سیصد تن از حجاج که راجی نیز از آن جمله بود غرق شدند و کلمه ٔ یا غفار ماده ٔ تاریخ این قضیه میباشد. دیوان راجی در تبریز چاپ شده و دارای قطعات و غزلیات فارسی شیوا و ترکی زیبا می باشد. و از اشعار فارسی اوست : گفت اول یار من بگذر ز جان گفتم بچشم آشنایی ترک کن با این و آن گفتم بچشم گفت گر خواهی کنی نظاره بر رخسار من پامنه دیگر بباغ گلرخان گفتم بچشم گفت میخواهی اگر بینی هلال ابرویم ننگری دیگر بماه آسمان گفتم بچشم گفت گر خواهی شبی آیم ترا اندر کنار کن کناره از تمام گلرخان گفتم بچشم گفت گر داری طمع بوسی لب خندان من خون روان باید کنی از دیدگان گفتم بچشم گفت میخواهی اگر آیی نهان در کوی من بایدت بوسید پای پاسبان گفتم بچشم گفت با راجی گرفتاری اگر در بند عشق کن فغان و ناله چون دیوانگان گفتم بچشم . (ریحانة الادب ج ٢ ص ٥٨). در کتاب الذریعه سال تولد او ١٢٤٧ و سال وفات ١٢٩٣ و سالی که دیوان او چاپ شده ١٣١٣ آمده است . (ذریعه ج ٩ جزء ٢).

راجی . (اِ) نامی که بنوعی درخت تبریزی در همدان دهند. از این درخت دوگونه در ایران یافت میشود یکی که در تهران بنام شالک و در همدان بنام دله راجی معروف است و دیگری که در بیشتر نقاط بنام تبریزی خوانده میشودآن را در همدان راجی گویند. (جنگل شناسی ج ٢ ص ١٨٩).

راجی . (ع ص ) امیدوار.(آنندراج ) (منتهی الارب ) (غیاث اللغات ) : هم برآن بو می تنند و میروند هر دمی راجی و آیس میشوند. مولوی .