رابو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رابو. (اِ) نام گلی است خوشبو. چنانکه گفته اند: نرگس و رابو شکفت بر طرف بوستان . (آنندراج ) (انجمن آرای ناصری ) : سوسن و رابو شکفت بر چمن آسمان لاله و نسرین نمود چرخ چو هر بوستان . ادیب صابر. سوسن و رابو شکفت بر طرف بوستان . نصیر ادیب .