ذیونوسیوس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ذیونوسیوس . (اِخ ) یکی از قضات محکمه ٔ آطن موسوم به آریاباغوس و او بدست قدیس بولس دین نصاری گرفت و در اواخر مائة اول میلادی بشهادت رسید.
ذیونوسیوس . (اِخ ) از مردم هالیکارناس . مورخ یونانی معاصر پولیوس قیصر. او راست تاریخی ارجمند بنام رومیان قدیم .هشتم قبل از میلاد درگذشت .
ذیونوسیوس . (اِخ ) جوان یا دویم . پسر ذیونوسیوس اول و جانشین او (٣٦٨ ق .م .) وی را در ٣٥٨ از سرقوسه براندند. و او پس از دهسال غیبت بازگشت لکن تیمولئون بار دیگر او را تبعید کرد (٣٤٣ق .م .) و وی بقرنتس رفت . و در آنجا به معلمی کودکان عمر خود بپایان رسانید.