ذوالغصن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ذوالغصن . [ ذُل ْ غ ُ ] (اِخ ) یاقوت در معجم البلدان گوید: زبیر گفته است که روضه ٔ ذی الغصن بنواحی مدینه است و در کتاب العقیق ذکر آن آمده است . کثیر گوید: لعزّة من أیّام ذی الغصن هاجنی بضاحی قرارالرّوضتین رسوم ٌ. و ابن الأثیر در المرصّع آرد: وادئی است بنزدیکی مدینة و سیول حرّة بدانجا سرازیر شود.